Διάσωση με PLB σε κυνήγι στην χιονισμένη επαρχία της Νέας Ζηλανδίας

wave decor
2 Ζωές που σώζονται
Βουνό
Καιρός
Κυνήγι
τοποθεσία διάσωσης
Puketeraki Range, Lees Valley 7495, New Zealand -42.9666667°S, 172.2°E
Ομάδα διάσωσης
Τοπική έρευνα και διάσωση
Διάρκεια διάσωσης
95

Τι συνέβη;

Ένα μεσημέρι Παρασκευής, ένας συνάδελφός μου κι εγώ αποφασίσαμε να πάμε για ένα αυθόρμητο κυνήγι με διανυκτέρευση. Κατευθυνθήκαμε προς μια πολλά υποσχόμενη δημόσια έκταση, με την ελπίδα να βρούμε θηράματα για τους καταψύκτες μας. Έχοντας μόλις δύο ώρες για να ετοιμάσουμε τα πράγματά μας, σχεδιάσαμε να φτάσουμε σε ένα καταφύγιο για τη νύχτα της Παρασκευής. Είχαμε προγραμματίσει μια απαιτητική ημέρα για το Σάββατο, επιτηρώντας με τα κιάλια μια νέα και υποσχόμενη περιοχή.

Μερικές κλασικές καθυστερήσεις κατά την αναχώρηση από το Christchurch, μια στάση στο σούπερ μάρκετ, συν την κίνηση, μας έφεραν αρκετά πίσω στο πρόγραμμα. Παρόλα αυτά, δεν ανησυχήσαμε. Οδηγήσαμε μέχρι εκεί και ξεκινήσαμε την πεζοπορία γύρω στις 18:00, ελπίζοντας να καλύψουμε τα 13 χλμ σε 3–4 ώρες. Μάλλον υπερβολικά αισιόδοξοι…

Τα πράγματα άρχισαν να στραβώνουν γύρω στο 10ο χιλιόμετρο. Ο καιρός έκλεισε πολύ γρήγορα και, παρά τον αδιάβροχο εξοπλισμό μας, η βροχή μάς μούσκεψε μέχρι το κόκαλο. Το έδαφος έγινε εξαιρετικά απότομο και το μονοπάτι άρχισε να καταστρέφεται. Πολλές κατολισθήσεις και μεγάλα πεσμένα δέντρα επιβράδυναν δραματικά την πορεία μας. Την ίδια στιγμή, το φως της ημέρας χάθηκε εντελώς.

Ακόμα δεν ανησυχούσαμε σε αυτό το στάδιο. Σύμφωνα με τον τοπογραφικό μου χάρτη, απείχαμε μόλις 3 χλμ από έναν υπέροχο ύπνο σε ένα ζεστό καταφύγιο.

Ωστόσο, μετά από άλλη μία ώρα επίπονης διάσχισης πυκνής βλάστησης και αναζήτησης σημαδιών, καταλάβαμε ότι βρισκόμασταν σε δύσκολη θέση. Είχε αρχίσει να χιονίζει, ακόμη και σε πολύ χαμηλότερο υψόμετρο από ό,τι προβλεπόταν. Σαν να μην έφτανε αυτό, ακολουθούσαμε με δυσκολία τα σήματα του DOC για ένα μονοπάτι που δεν είχαμε προγραμματίσει να πάρουμε. Είχαμε επίσης ανέβει σε πολύ μεγαλύτερο υψόμετρο από το προβλεπόμενο.

Νιώθοντας έντονο κρύο και ανησυχία, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε ένα μικρό ρέμα προς την κοίτη ενός μεγαλύτερου ποταμού. Ελπίζαμε ότι θα μας οδηγούσε εκεί που θέλαμε. Ήταν περίπου 22:00 και μόλις είχαμε κάνει άλλο ένα κρίσιμο λάθος.

Το να ακολουθήσουμε το ρέμα φαινόταν εξαιρετική ιδέα στο μυαλό μου. Ωστόσο, η κατάβαση προς αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υποστούμε και οι δύο ανεξέλεγκτες πτώσεις σε πλαγιές και βράχια. Δεν μπορούσαμε να ξανανεβούμε, ακόμη κι αν προσπαθούσαμε.

Χωρίς δυνατότητα επιστροφής πλέον, συνεχίσαμε καταπονημένοι, μέχρι που φτάσαμε σε ένα σημείο όπου τα απόκρημνα βράχια ήταν παντού πολύ ψηλά. Σαν να μην έφτανε αυτό, το ρέμα μετατράπηκε σε καταρράκτη.

Καθίσαμε αβοήθητοι πάνω σε έναν μεγάλο βράχο στην κορυφή του καταρράκτη. Χρησιμοποιώντας τον φακό μας, κοιτάξαμε τις απότομες, απρόσιτες πλαγιές εκατέρωθεν και εξετάσαμε τις περιορισμένες επιλογές μας.

Ήταν σοκαριστικό το πόσο γρήγορα η εξόρμησή μας είχε πάρει εξαιρετικά άσχημη τροπή. Δεν υπήρχε τρόπος να πάμε ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, και η μπαταρία του φακού μας είχε εξαντληθεί. Η μόνη μας επιλογή ήταν να πλαγιάσουμε και να προσπαθήσουμε να βρούμε καταφύγιο.

Είχαμε από έναν μόνο υπνόσακο ο καθένας και τα πάντα ήταν μούσκεμα. Δεν είχαμε πάρει αρκετό εξοπλισμό για να περάσουμε τη νύχτα στο χιόνι και ξέραμε ότι η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Ο PLB ήταν η τελευταία μας ελπίδα.

Ενεργοποιήσαμε τον προσωπικό φάρο εντοπισμού rescueME PLB1 και καθίσαμε να περιμένουμε. Η υποθερμία άρχιζε να μας καταβάλλει και το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να ελπίζουμε απεγνωσμένα ότι ο φάρος είχε λειτουργήσει.

Θα ερχόταν άραγε διάσωση απόψε; Πώς είχαν πάει όλα τόσο στραβά;

Εκ των υστέρων, το να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο είναι απαραίτητο. Ήταν κάτι στο οποίο υστερήσαμε σημαντικά.

Η αναμονή ήταν ήσυχη και το κρύο αφόρητο. Κάθε λίγα λεπτά, νομίζαμε ότι ακούγαμε τους έλικες ελικοπτέρου. Αλλά κάθε φορά ήταν απλώς ο καταρράκτης και το μυαλό μας που μας ξεγελούσε.

Έπειτα, μετά από μιάμιση ώρα, ακούσαμε ξανά έλικες. Αυτή τη φορά, ήταν πραγματικά ελικόπτερο.

Σχεδόν απίστευτο, αλλά κάποιοι γενναίοι άνθρωποι είχαν έρθει να μας σώσουν μέσα στη νύχτα.

Ένας διασώστης που έμοιαζε με υπερήρωα κατέβηκε από ένα ελικόπτερο Westpac που αιωρούνταν 25 μέτρα πάνω από εμάς. Φορούσε διόπτρες νυχτερινής όρασης και κρατούσε ένα στιβαρό σχοινί.

Το χιόνι στροβιλιζόταν με πρωτοφανή ένταση και αντικείμενα πετούσαν προς κάθε κατεύθυνση. Ήταν σκέτη τρέλα.

Δέθηκαν οι ιμάντες. Αμέσως μετά, το πλήρωμα διάσωσης με ανύψωσε πάνω από αυτόν τον καταραμένο καταρράκτη. Πάνω, πάνω, όλο και πιο ψηλά.

Δεν νόμιζα ότι με πείραζε το ύψος, αλλά αυτό ξεπερνούσε κάθε φαντασία.

Είχα παγώσει σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούσα να κινηθώ. Τότε ένα χέρι απλώθηκε και με τράβηξε μέσα στην ασφάλεια.

Πολλά διδάγματα αντλήθηκαν, και θα είμαι για πάντα ευγνώμων για αυτή τη μικρή συσκευή και το διακριτικό της φως που αναβόσβηνε, σηματοδοτώντας ότι η βοήθεια βρισκόταν καθ’ οδόν.

Και, φυσικά, θα είμαι πάντα ευγνώμων στους απίστευτους ανθρώπους του ελικοπτέρου που ήρθαν να μας διασώσουν εκείνη τη νύχτα.

Λέξεις σοφίας

Ένας προσωπικός φάρος εντοπισμού είναι κάτι που ποτέ δεν πίστευα ότι θα χρησιμοποιούσα, αλλά είμαι πολύ χαρούμενος που τον είχα πάντα μαζί μου. Μην ξεκινάτε ποτέ χωρίς αυτόν!

Σας ευχαριστούμε τη σημείωση στην ομάδα σήματος των ωκεανών

Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε εσάς και σε όλους τους υπολοίπους στην αλυσίδα επικοινωνίας που μας βοήθησαν να βγούμε ασφαλείς από μια επικίνδυνη κατάσταση. Τα λόγια δεν είναι αρκετά!