De Western Arthurs is een epische zevendaagse trektocht in het afgelegen zuidwesten van Tasmani\u00eb. Ik had tussen Kerst en Nieuwjaar wat vrije tijd, dus ik greep de kans aan om de bergketen te doorkruisen. Op de tweede dag, toen ik de Alpha Moraine bergkam beklom, kwam er echter een krachtige zuiderwind langs. De regen viel horizontaal en ik werd koud en nat. Toen ik eindelijk bij de camping aankwam, realiseerde ik me dat mijn telefoon ook nat was geworden, ondanks mijn gortex regenjas. De volgende ochtend sloten de regenwolken zich samen, dus besloot ik terug te keren in plaats van het risico te nemen de tocht voort te zetten. Mijn telefoon was mijn tijdwaarnemer, noodcontact en camera. Die drie dingen waren essentieel voor een plezierige en veilige wandeling. <\/p>\n
Terug de bergkam afkomend, kwam ik een kampeerplek voor bushwalkers tegen, verscholen achter een rots. Een doorweekte slaapzak en kleding lagen verspreid. De wandelaar had een tarp als tent, die nog niet eens was opgezet. Ik riep, maar er kwam geen antwoord. Ik besloot door te lopen, want de regen bleef maar met bakken uit de lucht vallen. <\/p>\n
Een paar meter verderop lag een mannenlichaam met zijn gezicht naar beneden, zijn armen uitgestrekt. Zijn handen en blote voeten waren wit en hij had nauwelijks kleren aan. Ik draaide zijn verstijfde lichaam om en voelde naar een pols, een hartslag, alles wat me ervan kon overtuigen dat hij niet dood was. Ik riep hem en boog me voorover naar zijn rode en bebloede gezicht om te kijken of hij ademde of reageerde. Niets. Gezien zijn gebrek aan kleren en natte kleding, nam ik aan dat hij onderkoeld was, in de war raakte en vervolgens viel, waarbij hij bewusteloos raakte. <\/p>\n
Omdat ik de arme man had gevonden, voelde ik me verantwoordelijk om hem naar huis te brengen. Ik pakte mijn PLB en vond een platte steen om hem op te zetten. Het leek ironisch dat mijn eerste keer dat ik dit apparaat gebruikte niet voor mijn eigen overleving was, maar voor een andere wandelaar die niet snel genoeg het initiatief nam. <\/p>\n
In de tussentijd moest ik gewoon wachten. Ik vond een plekje uit de wind en regen en kookte de billy voor wat soep. Ik wist niet hoe lang het reddingsteam er over zou doen, dus ik wilde me lekker warm houden. Ik dacht dat ik de hele dag zou moeten wachten, dus zette ik mijn tent en slaapzak op. <\/p>\n
Anderhalf uur later, net toen de wolken optrokken, klonk het geratel van de helikopterbladen in mijn oren. De Calvary was er bijna. De felgeel-rode helikopter zweefde met \u00e9\u00e9n staand platform boven een rots, terwijl twee mannen met hun bepakking naar beneden klommen. Het was verbazingwekkend om te zien hoe de piloot de helikopter bijna stil hield. De helikopter vloog vervolgens naar de vallei beneden om te wachten. <\/p>\n
De mannen stelden zich voor als ambulancepersoneel en ondervroegen me over de man en de situatie waarin ik hem had aangetroffen. Ze zeiden dat ze het signaal van mijn PLB anderhalf uur geleden om 11.30 uur hadden ontvangen. Het personeel nam onmiddellijk contact op met mijn ‘nabestaande’: mijn vrouw. Ik was geschokt. Zou zij denken dat ik in de problemen zat? Ik vroeg hen snel om contact met haar op te nemen en haar te laten weten dat het goed met me ging. Ze zeiden dat ze de details zouden doorgeven. Ze zeiden dat het normaal was om de nabestaande te vragen naar de wandelplannen van de persoon, welke wandeluitrusting hij of zij had en zijn of haar ervaring. Ik voelde me gerustgesteld. <\/p>\n
De ambulancebroeders doorzochten ook de camping van de overledene, op zoek naar aanwijzingen. Omdat hij echter alleen stierf, hadden ze de politie en een lijkschouwer nodig. Ik hoopte op een lift terug naar mijn auto, maar ze konden niet voorspellen wanneer ze zouden vertrekken. Gelukkig was ik niet degene die in een lijkzak naar huis ging, dus besloot ik de vijf uur durende reis terug naar de parkeerplaats en vervolgens naar huis te maken. <\/p>\n
Ik kwam eindelijk om middernacht thuis, na een nieuw verhoor door de politie. Maar ik leefde tenminste nog, en ik was blij dat ik iemand anders kon helpen, want ik had een betrouwbare PLB. Bedankt Ocean Signal. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op de tweede dag van mijn wandeling kwam er een brute zuiderwind opzetten, die me doorweekte en mijn uitrusting doorweekte. Terwijl ik in de stromende regen de bergkam afdaalde, stuitte ik op een kampeerplek die in wanorde was \u2013 natte kleren, een ingestort zeil, en toen, slechts een paar meter verderop, het lichaam van een man met zijn gezicht naar beneden op het pad. <\/p>\n","protected":false},"author":6957,"featured_media":33967,"template":"","survivor-stories-category":[288],"survivor-stories-cause":[426],"survivor-stories-event":[438],"survivor-stories-rescue":[347],"survivor-stories-terrain":[441],"class_list":["post-35665","survivor-stories","type-survivor-stories","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","survivor-stories-category-wandelen","survivor-stories-cause-weer","survivor-stories-event-uitdagend-terrein","survivor-stories-rescue-paramedici-nl","survivor-stories-terrain-toendra"],"acf":[],"yoast_head":"\n