Ik was aan het geitenjagen met mijn vriend Alan en twee vrouwelijke jagers op een stuk land dat werd omgevormd tot dennenbos. Het terrein bestond uit drie steile heuvelruggen met een mix van weiland, inheemse begroeiing en volwassen dennenbomen. <\/p>\n\n
De dames jaagden in de ene kloof, terwijl Alan en ik in de volgende aan het werk waren. Na ongeveer 45 minuten hadden we een paar geiten geschoten en naar een toegangspad gesleept om ze te slachten. Ongeveer tien minuten later zei Alan dat hij zich niet lekker voelde. Hij stond wankel op zijn benen, zijn handen waren gevoelloos en hij kreeg lichte pijn op de borst. <\/p>\n\n
Ik liet hem zitten en zorgde ervoor dat hij zich op zijn gemak voelde. Hij vertelde dat hij bloeddrukverlagende medicijnen gebruikte en zijn arts eerder had ingelicht over intermitterende pijn op de borst die meestal na een paar minuten weer overging. Alan liep ongeveer twintig meter naar een vlakker stuk, maar zei dat hij niet dacht dat we de noodzender hoefden te activeren. Ik liep het pad af om de auto te halen, waarschuwde de anderen via de portofoon en activeerde mijn PLB1, ongeveer 5 minuten nadat ik bij Alan was weggegaan. <\/p>\n\n
Bij de vrachtwagen kreeg ik een telefoontje van de reddingsco\u00f6rdinatie en kon ik Alans toestand beschrijven en een helikopterlandingsplaats aanwijzen op ongeveer 100 meter afstand. Toen we terugkwamen, was Alan kouder geworden en verloor hij het gevoel in zijn armen en voeten. Het was licht gaan regenen, dus hielpen we hem voorzichtig in de vrachtwagen en reden we langzaam naar de landingsplaats. <\/p>\n\n